خواستم تبریک بگویم. خواستم بگویم من هم بعداز مدتها احساس غــرور کردم از ایرانی بودنم.. متن مهدی موسوی عزیز رو که خوندم یه لحظه اشک تو چشام جمع شد :

هنوز وقتی جمله های «اصغر» را بر روی سن مرور می کنم گریه ام می گیرد. هنوز آرزویم روزی است که این موفقیت ها تکرار شود و یک ایرانی جایزه ی نوبل ادبیات را در دست هایش بگیرد. من تمام تلاشم را در زندگی برای رسیدن به این مهم کرده و خواهم کرد. مثل خیلی از همنسلانم... سلاح ما قلم ماست. و مطمئن باشید آن روزی که یک ایرانی جایزه ی نوبل ادبیات را به ویترین افتخارات هنر ایران اضافه کند دور نیست. هرچند می دانم که به او نیز کسی تبریک نخواهد گفت . . . ( ادامه مطلب )

این روزا خوب نیستم.. اگه بعدازمدتها اومدم اینجا، پس راحت حرفمو میزنم تا حداقل آسوده ترباشم. از 2 ماه پیش که برای چاپ کتابم اقدام کردم تا الآن تنها چیزی که دستگیرم شده اینه که ازاین به بعد اگه خواستم از عشق و خطراتش و گاهی نقدکی به جامعه ام بنویسم، جایی جز دفترچه قدیمیم ندارم. و هرشب دارم فکرمیکنم که مگه واژه های  بوسه، آغوش، لمس، دستام تودستاته، لب ،‌ کرکس، ... یا هزارتا ترکیب اسمی دیگه مشکلشون چیه یا ممکنه چه خطراتی رو برای سلامتی روحی روانی مخاطب بوجود بیاره که بیش از 20 تا ازترانه ها و غزلای من مجوز نمیگیرن!! چرا واسه هیشکی مهم نیس که مولف با چه بدبختی و مشکلاتی اقدام کرده واسه چاپ کتابش؟! و هزارتا چرای دیگه... آره، دلخورم،‌ دلگیرم .. اما جا نمیزنم و نخواهم زد. بقول یه مــرد : نه بخاطرمن، نه بخاطر تو، بخاطر ادبیات ! پای چاپ کتابم موندم تا جایی که به ادبیاتم لطمه ای نزنه.

چه سوز ممتدی در پیش داریم

گمان وشایدی در پیش داریم 

لبت را بر لبم بگذار بانو 

زمستان بدی در پیش داریم !

(سیدمهدی موسوی)

تو این وانفسای ترانه و موسیقی و خوانندگی و آلبوم دادن؛ پیشنهاد میکنم آلبوم جدید علی لهراسبی ؛ " تصمیـــم " رو حتما گوش کنین.. 

و  غزلی که پائیــز اتفاق افتاد :

من شیشه نیستم، ظرفی سفالیــم

من مست ِ بوی ِ مریم ِ گلهای قالیم !

در کاغذو قلم، من جا نمی شوم

در چشم ِ دیگران، یک لاابالیـم !

این روزها فقط، تکرار می کنم

درگیر ِ بودن ِ ، عشقی خیالیم

سیــبم اگرچه از، دست ِ تو میروم

شرمنده ام گلم، نزدیک ِ کالیــم

دنبال من نباش، پیدا نمی شوم

تنها بدان که من، در این حوالیــم !

 به امیــد روزای خوب